मी थकलो आहे इंद्रायणी

मला जाणवलेल कुठलं सत्य मी तुला सांगू

की नुसताच बघत राहू तुझ्या देहाकडे,

देहातून निघणाऱ्या प्रत्येक सम्भोगाकडे

हे असं प्रेत लटकविलेल्या झाडासारखं

 घट्ट राहन असह्य होतंय

रिकामी झालेली वाट माणसं तुडवल्या सारखी वाटतेय

फाटक बंद, दारे बंद, माणसे बंद, त्यांची मने बंद,

सार काही बंद

बेबंद होत गेलेला प्रत्येक टाहो सुद्धा बंद,

तुला माहित आहे फाशीवर लटकलेल्या

 माणसाचे पाय कसे फडफडतात,

तशीच फडफड काळजात भिनतेय,

मी थकलो आहे आता इंद्रायणी..खरचं थकलो आहे

लिहून लिहून कोड झालेली माझी बोटे झडू लागली आहेत,

माझी हरेक जाणीव बधीर होतेय

तुला पाहण,तुझ्यावर प्रेम करणं,तुला उसवण,तुला प्रसवण

सार काही थंड पडत आहे, सैल होत जाणाऱ्या  

मिठीसारखं....

इंद्रायणी.......,खरंच मी थकलो आहे

युगानुयुगे चाललेली जीवाची कुतरओढ 

आता थांबू पाहतेय.....तू सांग

मी संपवू का स्वतःला ,नष्ट करू का,

कि येऊ तुझ्याकडे,

तुझ्यातल्या प्रत्येक अंशाकडे.....परत,

देशील मला पुनर्जन्म 

वासनेच्या मंथनातून विझलेला अग्नी ठेवशील माझ्या जिभेवर,

मला विश्वास आहे..

तू हे करशील...

तू नक्कीच हे करशील,

मला संपविताना तू सुद्धा संपशीलच ना हळूहळू

गंधार

    

           गंधार

गंधार संध्याकाळी मेला. सायंकाळचा संधीप्रकाश त्याच्या चेहऱ्यावरून सरकत संपूर्ण शरीरभर वाहू लागला.मध्यरात्री अबोल असलेल्या समुद्र सारखा तो निश्चल पडून होता.झोपेतच मेल्याने अजूनही जिवंत वाटत होता.स्वतःला वाचविण्याचा कसलाच आटापिटा त्याने केला नव्हता.त्याची खोलीसुद्धा समाधीत मग्न असलेल्या तपसव्या सारखी भासत होती.विलक्षण शांत.तरीपण एक भेसूर ताण वातावरणात जाणवत होता...

      आम्ही त्याला बेडवरून कपड्यानिशी उचललं.कपड्याला दारूचा वास येत होता.आम्ही चटईवर त्याचा देह ठेवला.आता ह्या देहाला नाव नव्हतं.फक्त तो रक्तामांसाचा गोळा होता.मी बराच वेळ खोलीत सैरभर पाहत होतो.तोपर्यंत त्याचे पाहुणे आले.मोजकेच.त्यांचा आकांताचा विधी सुरू झाला.मी चहा प्यायला गेलो.माणूस मेल्यानंतर घरात लावणार संगीत मला खूप डसंत.ते आतड पिळवटणार संगीत एकल तर खरच जीव द्यावासा वाटतो.माणसाचा मृत्यू हा एक सोहळाच पण हया सोहळ्यात असल भयाण संगीत नको. चहा संपला.मी गंधार सोबत घालविलेलं दिवस आठवायचा प्रयत्न करू लागलो पण ते आठवतच नव्हते.अखेरीस घराकडे वळलो.

            त्याचे एक दोन नातेवाईक प्रेत पायऱ्यांवरून खाली उतरवीत होते.मी पुढे झालो,सावकाशपणे त्याच प्रेत गाडीत ठेवलं आणि आत बसलो. प्रेताभोवती पांढरा कापड गुंडाळला होता.आज पहिल्यांदा  त्याच्या अंगावर कपडे खुलुन दिसत होते.तशी त्याला कपडे लागले नाहीत.म्यानातून काढलेल्या नंग्या तलवारीप्रमाणे तो जगला.पांढरा रंग शांतीच प्रतीक समजल्या जाते. किती भयंकर आहे ना माणूस मेल्यावर त्याला शांत झालेलं समजणं.

            स्मशान आलं .सरण आधीच रचलं होतं.सरणाच्या बाजूला दुसरं एक प्रेत जळत होत,ते एका लहान मुलांच प्रेत होत त्याच्या बाजूलाच एक बाई होती,ती त्या मुलाची आई असावी. छाती पिळवटून रडत होती.अतिशय आकांडतांडव.पण ती कुणासाठी रडत असावी?..सगळीकडे तर प्रेतेच जळत होती.थोड्या वेळानंतर गंधारचा देह सरणावर ठेवण्यात आला .रॉकेलचे शिंतोडे उडविण्यात आले आणि आगीने पेटलेली कडी  सरणाला लावली.जंगलाला लावलेल्या वणव्यासारख सरण जळू लागल.लालभडक आगीच्या लोळाने गंधारला गिळल.खूप वेळेपर्यंत सरण जळत होत.हळूहळू लोकसुद्धा निघू लागली .एवढ्यात एकजण माझ्यापाशी आला.आणि म्हणाला कवटी फुटली तुम्हीसुद्धा निघा.मला आश्चर्य वाटलं मला कसलाच आवाज आला नाही.अशावेळी काहीतरी फुटू शकते हे मला कस जाणवलं नाही. तसही आता थांबण्यात काही बाकी नव्हतं.

         राख उरेल पण कुणाचीही राख झालेली मला बघवल्या गेलं नसत.मी स्मशानातून बाहेर आलो.संध्याकाळच रात्रीत रूपांतर झाल होतं आणि रात्र अतिशय फुलून आली होती.बाळंत झालेल्या एका नववधू सारखी.

आकांत

रात्रीला प्रियकर असता तर रात्र मला कधीच आवडली नसती.

तू निघून गेलीस आणि हि रात्र माझी सोबतीण झाली.

मात्र तूझ्या जाण्याची जखम अजूनही वाहतच आहे.

काय भयाण वाटायचं मला त्यावेळी.सतत नजरेसमोर एकटक बघणं आणि सांडलेल्या अश्रूंचा ताजमहाल बनविन...

जिव्हारी लागायचं..हाथातली सिगारेट चटका लागेपर्यंत जळत रहायची.आणि पोटात गेलेली दारू साऱ्या अंगभर 

नागिनच विष बनून भिणायची.वासनाच उरली नव्हती कुठली.

सार काही थंड झालं होतं.घेत असलेला श्वास सुद्धा थकायला लागला होता.खिडकीबाहेरच्या गुलमोहराकडे सतत बघत बसेे.

वैशाखाच्या कडक उन्हाने गुलमोहराची पाने झडू लागली होती.मी सुद्धा असाच झडत होतो गळत होतो. अश्यावेळी ग्रेसांचे समुद्री डोळे आठवायचे.सांजप्रहरी पृथ्वीवरून निरोप घेणाऱ्या सूर्याकडे ते जेव्हा बघतात.तेव्हा,ते बघणे मला माझ्या देहातून आरपार जाणारे वाटते.ग्रेसांच्या दृष्टीत व्याकुळलेला अश्वत्थामाच दिसायचा.

आणि त्यांच्या दोन ओळी मला आठवायच्या,

" अशी ओल जाता

 तुझ्या स्पंदनातून

 आकांत माझ्या  

 उरी केवढा "..

हाच आकांत माझ्यात संक्रांत झाला.

तुझ्या आठवणींच्या स्फोटात रोज मी उध्वस्त होतो.

आता आकांत आणि एकांत ह्याखेरीज काहीच शिल्लक उरलं नव्हतं.तुला आठवत तू सतत बोलायचीस आणि मी कायम अबोल असे.आता तर अंतर्मुख झालो आहे.एकदा तर हेमिंगवेच येऊन बसला,उशा जवळ .त्याच्या शॉटगनची नळी माझ्या डोक्याकडे वळली आणि तो म्हणाला,पुरुषोत्तमा बघ एकदा हि शॉटगन स्वतःवर रोखून निर्वाणाचे प्रतिध्वनी ऐकू येतील.खरंच ..तोच स्वतःला मारू शकतो.फक्त तोच.....आम्ही तर उत्तर भेटूनहि प्रश्नाला चिकटणारे किडे. पण कुणास ठाऊक नेहमी वाटत काही तरी बाकी आहे.हेमिंगवेची शॉटगन आणि ग्रेसचे डोळे सतत सभोवार रेंगाळतात.स्वतःला पोखरून काढतात.

आता वाटत तुझ्या नागड्या देहाला भिडण्याची दृष्टी नक्कीच लाभेल...