आकांत

रात्रीला प्रियकर असता तर रात्र मला कधीच आवडली नसती.

तू निघून गेलीस आणि हि रात्र माझी सोबतीण झाली.

मात्र तूझ्या जाण्याची जखम अजूनही वाहतच आहे.

काय भयाण वाटायचं मला त्यावेळी.सतत नजरेसमोर एकटक बघणं आणि सांडलेल्या अश्रूंचा ताजमहाल बनविन...

जिव्हारी लागायचं..हाथातली सिगारेट चटका लागेपर्यंत जळत रहायची.आणि पोटात गेलेली दारू साऱ्या अंगभर 

नागिनच विष बनून भिणायची.वासनाच उरली नव्हती कुठली.

सार काही थंड झालं होतं.घेत असलेला श्वास सुद्धा थकायला लागला होता.खिडकीबाहेरच्या गुलमोहराकडे सतत बघत बसेे.

वैशाखाच्या कडक उन्हाने गुलमोहराची पाने झडू लागली होती.मी सुद्धा असाच झडत होतो गळत होतो. अश्यावेळी ग्रेसांचे समुद्री डोळे आठवायचे.सांजप्रहरी पृथ्वीवरून निरोप घेणाऱ्या सूर्याकडे ते जेव्हा बघतात.तेव्हा,ते बघणे मला माझ्या देहातून आरपार जाणारे वाटते.ग्रेसांच्या दृष्टीत व्याकुळलेला अश्वत्थामाच दिसायचा.

आणि त्यांच्या दोन ओळी मला आठवायच्या,

" अशी ओल जाता

 तुझ्या स्पंदनातून

 आकांत माझ्या  

 उरी केवढा "..

हाच आकांत माझ्यात संक्रांत झाला.

तुझ्या आठवणींच्या स्फोटात रोज मी उध्वस्त होतो.

आता आकांत आणि एकांत ह्याखेरीज काहीच शिल्लक उरलं नव्हतं.तुला आठवत तू सतत बोलायचीस आणि मी कायम अबोल असे.आता तर अंतर्मुख झालो आहे.एकदा तर हेमिंगवेच येऊन बसला,उशा जवळ .त्याच्या शॉटगनची नळी माझ्या डोक्याकडे वळली आणि तो म्हणाला,पुरुषोत्तमा बघ एकदा हि शॉटगन स्वतःवर रोखून निर्वाणाचे प्रतिध्वनी ऐकू येतील.खरंच ..तोच स्वतःला मारू शकतो.फक्त तोच.....आम्ही तर उत्तर भेटूनहि प्रश्नाला चिकटणारे किडे. पण कुणास ठाऊक नेहमी वाटत काही तरी बाकी आहे.हेमिंगवेची शॉटगन आणि ग्रेसचे डोळे सतत सभोवार रेंगाळतात.स्वतःला पोखरून काढतात.

आता वाटत तुझ्या नागड्या देहाला भिडण्याची दृष्टी नक्कीच लाभेल...