मी थकलो आहे इंद्रायणी

मला जाणवलेल कुठलं सत्य मी तुला सांगू

की नुसताच बघत राहू तुझ्या देहाकडे,

देहातून निघणाऱ्या प्रत्येक सम्भोगाकडे

हे असं प्रेत लटकविलेल्या झाडासारखं

 घट्ट राहन असह्य होतंय

रिकामी झालेली वाट माणसं तुडवल्या सारखी वाटतेय

फाटक बंद, दारे बंद, माणसे बंद, त्यांची मने बंद,

सार काही बंद

बेबंद होत गेलेला प्रत्येक टाहो सुद्धा बंद,

तुला माहित आहे फाशीवर लटकलेल्या

 माणसाचे पाय कसे फडफडतात,

तशीच फडफड काळजात भिनतेय,

मी थकलो आहे आता इंद्रायणी..खरचं थकलो आहे

लिहून लिहून कोड झालेली माझी बोटे झडू लागली आहेत,

माझी हरेक जाणीव बधीर होतेय

तुला पाहण,तुझ्यावर प्रेम करणं,तुला उसवण,तुला प्रसवण

सार काही थंड पडत आहे, सैल होत जाणाऱ्या  

मिठीसारखं....

इंद्रायणी.......,खरंच मी थकलो आहे

युगानुयुगे चाललेली जीवाची कुतरओढ 

आता थांबू पाहतेय.....तू सांग

मी संपवू का स्वतःला ,नष्ट करू का,

कि येऊ तुझ्याकडे,

तुझ्यातल्या प्रत्येक अंशाकडे.....परत,

देशील मला पुनर्जन्म 

वासनेच्या मंथनातून विझलेला अग्नी ठेवशील माझ्या जिभेवर,

मला विश्वास आहे..

तू हे करशील...

तू नक्कीच हे करशील,

मला संपविताना तू सुद्धा संपशीलच ना हळूहळू